زنبور که میگویند، ذهن میرود سمت عسل، سمت کندو، سمت نیش. یکی شهد جمع میکند و کامی را شیرین. دیگری، زنبور وحشی، یلخی و رها در دشتها. اما نیشکر؟ حسابش جداست. اینجا، قصهاش فرق دارد. زنبوری دارد از جنس و نامی دیگر: «تلنموس». دستپختِ فرنگی نیست؛ کارِ محققان مؤسسه نیشکر است. گرچه نامش زنبور است، اما فرسنگها با دیگران تفاوت دارد. نه برای ترساندن آمده، نه برای نیشزدن. پیشه این یکی، «نوازندگی» است؛ تکنوازی روی بندبندِ نی. چطور؟ مینشیند روی تنِ سبز نیشکر. نفوذ میکند. چشم میگردانند. آفت را مییابد، نابودش میکند.
ذرهبینی است؛ با چشمِ غیرمسلح دیده نمیشود. باید زیر عدسی میکروسکوپ ببریدش تا ابهتش آشکار شود. با همین جثه ناچیز، کاری میکند، کارستان. یک نگهبان ششدانگ. ناجیِ بیادعاست؛ دشمن بیولوژیک آفات نیشکر. معجزهاش؟ جایگزینی تمامعیار برای سموم کشاورزی. بیسروصدا، خستگیناپذیر. نه سمی در کار است. نه دودی. نه بوی تلخِ مواد شیمیایی. اینها سربازانِ بیجیرهومواجب زمیناند. پنجاه میلیون قطعه زنبور، رها در پهنه سبز نیشکر. روی بندهای نی، سمفونیِ سلامت مینوازند. اینجا، در سرزمین نیشکر، گاهی کوچکترین موجودات، بزرگترین کارها را به دوش میکشند.
